Daar aangekomen bleek dat deze camping was opgeven. En nee, we mochten ook niet op het grasveld nog 1 nachtje kamperen. Maar gelukkig wist de eigenaar nog wel een leuk plekje, beschut van de auto’s. Dit ‘leuke’ plekje was naast de kerk, op de parkeerplaats, met de drukste weg van het dorp erlangs! Bedankt, maar nee, toch maar niet. Dan maar naar het hotel, om te vragen of we op matjes met z’n allen mochten slapen in 1 kamer. Ook niet, het hotel zat vol! Maar wat dan? Het was al na elven en we waren moe en wilden slapen.

Gelukkig zijn er in België nog geweldige mensen die graag een goede daad doen voor hun medemens. Priester Jan Baert wilde ons met liefde in zijn huiskamer laten slapen. Geen enkel probleem. Dus achter de priester aan naar zijn huis om daar een plekje op de vloer te vinden tussen alle Jezusbeelden en schilderijen. ‘s Ochtends moest Jan vroeg weg, maar niet voordat hij voor ons in het hotel een ontbijt met verse croissants en koffie had geregeld, en betaald! Nogmaals daarom: Jan, hartelijk bedankt!!!! 

Toen toch opzoek gegaan naar de camping (en de kampkist). Het bleek dat deze gewoon bestond! Weliswaar stond er camping Oasis, maar volgens de eigenaar was dit ook camping Toraxx (random?). En tot onze grote vreugde stond zelfs de kampkist er! Dus onze tentjes opgezet en snel naar de JNM-Belgie gegaan met wie we hadden afgesproken. Door het Hallerbos gewandeld, met af en toe al een stukje paars. Toen ‘s avonds echte Belgische frieten gegeten en gezellig op de camping zitten kletsen. 

De dag daarna stond in het teken van paars: overal zeëen van paars/blauwe hyacinten tussen de bomen die net groen begonnen te worden. Echt schitterend, en zeer fotogeniek. Gelukkig waren er ook af en toe oranjetipjes en was het bijna net zo mooi als in Amelisweerd. 

Al met al een super geslaagd kamp met een spannende zoektocht naar de camping en de dagen daarna heerlijk van de hyacinten genoten.

door:  Merel Kooi

Nadat wij ‘s nachts bijna doodgevroren waren, konden de tenten de volgende ochtend in de Franse zon opwarmen. En warm dat het werd! Ingepakt en ingewikkeld met alle kledingstukken die we bij ons hadden begonnen we onze wandeling Cape Blanc Nez op. Toen we bij het monument op de top waren aangekomen,was het inmiddels zo heet dat er allerlei kleren alweer uit werden getrokken, en met een zomergevoel hebben we heerlijk over het randje van de klif heen gehangen om de lokale meeuwenpopulatie eens grondig te bestuderen. Wat vooral opviel was het ontiegelijke lawaai dat er vanaf kwam, maar zelfs door deze drukte heen is het nog gelukt om een drieteenmeeuw te zien. Toen er een soort boswachter (klifwachter?) langskwam om ons erop te wijzen dat we eigenlijk over een al ontstane breuklijn heen lagen en in principe elk moment de zee in konden storten, zijn we maar eens verder gelopen.

Op het strand aangekomen kon de fossielenpret beginnen. Ze lagen eigenlijk gewoon voor het oprapen, hoewel er soms wel enig zoeken voor nodig was. Er zijn supergave afdrukken van ammonieten zo groot als een bord gevonden, en hier en daar zelfs een echt fossiel: een versteend stukje schelp van honderd miljoen jaren oud. Ook de pyrietstenen deden het goed onder de JNM’ers: er zijn die dag heel wat stenen kapot gesmeten in de hoop een zilveren glinsterende binnenkant aan te treffen in de brokstukken. Na het zien van al dit moois konden we tevreden weer naar de tenten, waar we volgens de nieuwe traditie zonder de vogelaars begonnen met eten.

Het was natuurlijk allemaal te mooi om waar te zijn en de volgende dag verdween met dikke regenwolken het vooruitzicht om ooit nog droog te worden. Gelukkig vinden wij dat als doorgewinterde JNM’ers niet erg en maakten we ons klaar voor de kilometers strand die nog zouden komen. Bewapend met emmer en cuvet trotseerden we de mosselbanken van Normandië. Terwijl Johannes in de eerder genoemde emmer het avondeten in de vorm van mosselen aan het plukken was werd al het leven dat bezienswaardig was in het cuvet gegooid. De vangst: een botervis, egelslak, dieseltreinworm en een aantal slijmvissen. Het pronkstuk was een hondshaai, die verrassend ruw aanvoelde.

Na nog een heerlijke maar zeiknatte dag die grotendeels werd gevuld met warme chocolademelk was het alweer maandag: tijd om naar huis te rijden en heel erg snel een warm bed in te duiken. Om vervolgens toch weer te verlangen naar dat natte maar o zo toffe Frankrijk.

door: Robin Wisse

In het kader van vrijheidsbeleving nodigde een enthousiaste jongedame mij uit om een dagje mee te gaan met een groepje vogelaars in de IJsselstreek bij Deventer. Vogelen heb ik nooit gedaan, maar ik hou van de natuur, dus waarom niet? Op het station van Deventer staat ze me reeds op te wachten met verrekijker om de hals en OV-fiets in de hand. Rebecca heet ze en niet veel later verschijnen ook Reinier en Frédérique. Hijgend en puffend komt uiteindelijk ook Rick aangesjeesd op zijn city-bike compleet met statief en goedgevulde fietstassen. “Sorry hoor, 25 kilometer met wind tegen”, excuseert hij zich.

Wie nu denkt dat ik in het gezelschap ben van twee middelbare dames en twee mannen inclusief baard en houthakkershemd heeft het helemaal mis. Ik ben samen met vier jongeren van het JNM, een landelijke vereniging voor jongeren tussen de 12 en 25 jaar die actief de natuur in gaan. Al 65 jaar organiseert de stichting kampen, excursies en andere activiteiten voor jonge mensen. De insteek: jongeren actief de natuur in laten gaan.

Met verrekijker in de aanslag en de oren gespitst fietsen we richting de IJssel. Niet geheel ongevaarlijk, aangezien Rick (16 jaar) en Reinier (17 jaar) regelmatig onaangekondigd en abrupt op de remmen trappen. Snel wordt dan met de verrekijker of telescoop de omgeving gescand of er wellicht nog interessante vogelsoorten rondhangen. Maar wat zou dan een mooie ontdekking zijn? Rick: “De lente is weer bijna begonnen. De kans is dus aanwezig dat we bepaalde lentevogels weer voor het eerst in Nederland zien. Dat is altijd een leuke observatie!”. “Je hebt altijd de kans dat je een bijzondere vogel tegenkomt, eentje die eigenlijk niet op deze plek hoort te zijn. Je weet nooit..”, vult Reinier aan.

Even later staan we met zijn vijven een grote plas te bestuderen met verrekijker en telescoop. Een langslopende vogelaar heeft hier tussen alle futen een zogenaamde ‘geoorde fuut’ gesignaleerd. Hoewel ik geen idee heb hoe zo’n geoorde fuut eruit zou moeten zien, voel ik toch een zekere opwinding als ik met mijn verrekijker de plas aftuur. Achter me slaakt Frédérique (15 jaar) een kreet en roept “volgens mij zie ik em!”. Hoewel ze zelf aangeeft dat ze vooral naar vogels kijkt in haar eigen achtertuin in plaats van echt op pad te gaan zoals vandaag, toont ze zich een ware vogelkenner. Ze heeft gelijk! Allemaal zoemen we in op haar blikveld en zien daar een fuutje van klein formaat nog snel onderduiken. Missie geslaagd.

En zo fietsen we verder door het prachtige natuurgebied rondom de IJssel ten zuidwesten van Deventer. Onderweg krijg ik vogelfeitjes naar mijn hoofd geslingerd en vertellen de vogelaars mij aan de hand van het getjilp en gefluit welke vogels we passeren. De meeste feitjes vergeet ik snel, sommige blijven beter bij, zoals die van Reinier: “Wist je dat kramsvogels hun vijanden, zoals roofvogels, onder scheiten? Zo’n vogel zit dan zo onder de poep dat ie niet meer kan vliegen.”. Nee, dat wist ik niet, maar omdat het eenvoudig te visualiseren is zal ik het niet snel vergeten.

Bij een vogelaarshutje naast de Rammelwaard stoppen we om te lunchen. Ik wil wel eens weten wat klasgenoten en vrienden vinden van deze hobby en gooi het in de groep. Rick vertelt: “Ik krijg soms wel commentaar als ik het vertel aan klasgenoten, maar dan zeg ik gewoon “ik ben Rick de vogelaar!” en daar hebben ze het mee te doen. Ze vinden me toch al een aparte jongen, maar wel op een leuke manier”. Rebecca, die ook bestuurslid is van het JNM, vindt dat er voornamelijk positief op gereageerd wordt. De bijzondere werking van de natuur is iets wat jongeren volgens haar best begrijpen. “Op kamp bijvoorbeeld zie je soms wat tuttige meisjes die voor het eerst komen. Ze zijn in het begin wat gereserveerd maar ontpoppen zich uiteindelijk als wilde beesten! Ze rollen door het zand en genieten echt van de natuur”.

Hoewel er dus best begrip is van de omgeving voor hun bijzondere hobby geven drie van de vier jongeren wel aan dat ze bij het JNM echt helemaal zichzelf kunnen zijn. “Er lopen een hoop verschillende types rond bij JNM, maar we delen de passie voor de natuur. We kunnen daar echt helemaal onszelf zijn en met datgene bezig zijn wat we leuk vinden.” vertelt Reinier. “En dat is vrijheid, jezelf kunnen zijn!”, vult Rick aan. Frédérique, die vandaag voor het eerst met JNM meegaat, ziet de vrijheid vooral in de ruimte van de natuur. “Ik ben veel liever lekker in de natuur dan in de stad. Daar is het druk en hectisch, geef mij maar de ruimte en rust van een plek als dit”, legt ze uit.

Inmiddels is het vijf uur en zijn we reeds zeven uur lang aan het ‘vogelen’. Het is ook nog eens gaan regenen en met stevige tred fietsen we terug richting Deventer. Ik kan inmiddels alleen nog maar aan die warme treincoupé denken en stiekem duim ik dat de jonge vogelaars hun portie inmiddels ook gehad hebben. Tevergeefs. Een klapekster goeit roet in het eten. Het moet gezegd, het bijzondere vliegwerk van de vogel boven het weiland is best imposant. Als de klapekster een eindje verderop op een paal neerstrijkt oppert Rick in de stromende regen zijn statief te pakken om het beest op de gevoelige plaat vast te leggen. Dit meent ie niet? Jawel hoor, en het andere drietal reageert instemmend. Het volgende half uur zijn we koukleumend getuige van Rick die achter een steeds wegvliegende klapekster aanholt met statief en camera. Ik kan niet anders zeggen, dit zijn die-hards!

Dit stukje is geschreven door Danny Mulder en verschenen op de website “Wat is nou die vrijheid? ”  http://www.watisnoudievrijheid.nl/cms/artikelen/22-jongeren/77-jezelf-zijn-in-de-natuur

Veel van jullie zullen dit bovenstaande helemaal herkennen! Zoals jullie weten is er een medicijn tegen deze lentekriebels: de JNM! Komende weken zijn we weer in de Hoeksche Waard aan het kanoën, zoeken we slakken  in Zuid-Limburg (waar stiekem ook al erg veel mooie bloemen staan!), kijken we vogels op Schiermonnikoog, maken we strandwandelingen op Cap Blanc Nez (jaaa, dat is Frankrijk!) en zoeken we groot wild en ontwakende slangen op de Veluwe. En dit is allemaal gaande in de komende 3 weken!

Lente, heerlijk! Maar wanneer is het voor jou lente?

door: Thijs Fijen

Daarnaast denken we na over de rest van het jaar. Zijn er nog leuke activiteiten te bedenken voor na de zomer? Een toffe promoactie met de hele afdeling? Kom naar het VJO om over al deze dingen na te denken, bij te kletsen en iedereen weer eens te zien!

Namens het Dagelijks Bestuur van de JNM,

Anne Krediet (voorzitter)

We kwamen uit bij een bevroren meer waar nog een vos liep die zich leuk liet fotograferen. Hier splitste de groep zich, de ene groep ging terug en de andere ging verder, ik ging verder lopen langs het riviertje dat uitkam bij een soort dam tussen twee meren in. Aan de ene kant werden al snel een paar grote zaagbekken gezien en een waterral die daar rustig op het ijs liep te foerageren. Aan de andere kant lag er een hele groep wilde zwanen te slapen, toen we dichterbij kwamen vonden we ook nog een paar kleine ertussen. Verder zaten er krooneenden, brilduikers, nonnetjes, grote zaagbekken en weer een waterral! We wilde bijna gaan vertrekken toen Wouter een klapekster vond die zich leuk liet bekijken.

Het werd weer tijd om een beetje aan de terugweg te beginnen. Die begon leuk met een ijsvogel en een paar graspiepers op het ijs. Toen we een stukje over het ijs hadden gelopen omdat we beseften dat we aan de verkeerde kant van de sloot stonden zag Steven een raar beest hangen. We liepen dichterbij en het was een houtsnip die dood aan het prikkeldraad hing..

Het werd al donker dus we liepen snel terug naar Vogelezang. Onderweg hadden we nog twee bokjes en een houtsnip. We hebben de dag afgesloten in een snackbar. Het was een leuke excursie met veel soorten.

Door: Jillis Roos

Door: Wouter van der Ham

• Mickey Mouse oren: Franjestaart
• Groot: Vale vleermuis
• Hangende oren: Ingekorven vleermuis
• Rond pluizenballetje: Baardvleermuis
• Langwerpig pluizen-balletje: Watervleermuis
• Gigantische opgevouwen oren: Grootoorvleermuis

De wandelingen zijn bizar, het “landschap” bestaat uit grote Moria-achtige pilaren. Waar je heel veel blokjes om kunt lopen. Dit is ook de enige plek in Nederland waar je écht kunt verdwalen. “Herken ik dit of niet?” Soms kon je door de mergel de groeve niet meer zien. Gelukkig had niemand speleofobie of claustrofobie, wel sommigen caligynefobie. Maar gelukkig is het donker in de grot. Toen we knus bij het kaarslicht zaten af te kloppen, kwamen de grappen ;  “Angela Mergel is de baas hier”, “beter één mergel in de hand, dan tien op je matje” . Hilariteit alom. Op zaterdagmiddag pakte we onze spullen en liepen naar buiten. Als je buiten bent merk je pas hoe erg je de buitenwereld gemist hebt. De frisse lucht is een verademing. Een waterig zonnetje schijnt ineens over de Maas en de Limburgse glooiingen. Wat een contrast met de donkere stoffige wereld binnenin. Na een fietstocht waar we en passant nog een paar heuvels geownd hebben, kwamen we aan bij Johannes’ huis. Daar konden we douchen. Toen iedereen uitgemergeld was gingen we aan tafel. Een gebraden kippetje uit eigen tuin; aardappels klei-doorkliefd gegaard in de oven en een salade om te zoenen. Toen ontpopte zich een ouderwets gezellig slaapfeestje met bijpassende gesprekken. De hele woonkamer lag vol matrassen en JNM’ers. Die nacht hebben we heerlijk schoon geslapen. ’s Ochtend wakker geworden met een panorama aan sneeuw en een heerlijk croissantje. Want ja, het kampgeld moet toch ergens aan besteedt worden als je gratis kunt tukken. We vertrokken van Huize Regelink. Onderweg nog een paar heuvels tegengekomen. Maar goed dat OV-fietsen twee versnelllingen hebben: fietsen en lopen. Eénmaal in de trein gezeten konden we tevreden onderuitzakken en terug kijken op een zéér geslaagd weekend.

door: Willem Schulte

Met deze site hopen we beter duidelijk te kunnen maken wat de JNM – Jongeren in de Natuur doet en meer mensen naar de activiteiten toe te krijgen.